Ik voel mij als een omgekeerde (vrouwelijke) Samson. Juist door het knippen van mijn haar voelde ik een buitengewone kracht door mijn lijf stromen, ongekend. Zelf besluiten wanneer het kort ging i.p.v. wachten tot het haar met de eerste herfstbladeren naar beneden zou dwarrelen voelde als een denkbeeldige 🖕🏾 tegen de Kanker.
“Dit danspasje leid ik. Straks mag jij weer leiden TittiCancer.”
Ik daag je uit om vandaag ook de dans te leiden; wat stel je steeds uit in de hoop dat een ander de beslissing voor je neemt?
