Het is even stil geweest. Niet zonder reden. De afgelopen 4 weken waren veel.
Veel in fysiek herstel, niet alleen van de operatie, maar ook van 6 maanden marathon dansen. Het lijf was moe, heel moe.
Veel in mentaal herstel, 6 maanden continue op scherp staan bij gesprekken en keuzes die gemaakt moesten worden. Het hoofd was moe, heel moe.
Veel in hart herstel, 6 maanden voelen dat het leven nog niet af is, er nog zoveel te beleven is met mijn loved ones. Het hart deed pijn, heel veel pijn.
Kortom (…) er was, en is nog steeds, best wat herstel gaande.
Gelukkig heb ik door de jaren aan den lijve mogen ervaren dat zonder donker geen licht is. Ik moet hier doorheen. En dat is goed, dat is oké.
De laatste behandel-berg die ik nog op het dansprogramma had staan is bestraling. De bestraling heeft zo’n 5% effect, alleen op mijn linkertiet. Een kankercel die nog als een hobo door mijn lijf zwerft wordt hiermee niet om zeep geholpen. Dat doet de immuuntherapie, en die loopt nog door tot augustus.
Tijdens de intake bekroop mij het intense gevoel dat dit niet klopte. Niet voor mij. De radiotherapeut voelde het ook, en zo gingen wij onverrichter zake weer naar huis en zouden we later deze week weer contact hebben over wat ik zou beslissen.
De chemo & immuuntherapie waren heel goed aangeslagen, zo goed zelfs dat ik eerder kon stoppen met de chemo. Het weggesneden weefsel was ook schoon. Met andere woorden, mijn tiet lijkt kankerloos.
De bestraling zou meer schade aanbrengen dan goed. De kans op bijwerkingen is aanzienlijk groot en niet misselijk: verharding van weefsel, vermoeidheid, longschade & hartschade.
Deze bijwerkingen kunnen zich meteen vertonen, maar ook in de komende 5-15 jaar…
Daarbij, niet te vergeten, bestraling geeft ook weer kans op andersoortige kanker…
Dus, 100% garantie op bijwerkingen die mijn levenskwaliteit verlagen of 5-7% minder kans op deze vorm van borstkanker.
Verder onderzoek en een met spoed ingelast gesprek met de oncoloog bevestigde het gevoel met feiten, of zoals mijn zoon zo mooi verwoordde:
“soms is alles teveel”.
Ik prijs mij gelukkig met mijn oncoloog die samen met ons optrekt in dit proces. Ze is eerlijk en transparant, maar vertrouwt volledig op het protocol. Dat is mooi, maar doe als patiënt ook onderzoek, stel je vragen en dan blijkt er opeens zoveel meer mogelijk.
Het is spannend, je wijkt af van het protocol, je maakt zelf een actieve keuze. Maar weet dat je dus altijd een keuze hebt, weloverwogen.
Laat het protocol vooral een richtlijn zijn, geen strak programma die punt voor punt afgewerkt MOET worden.
Voor mij dus geen bestraling, tot augustus nog de immuuntherapie en dan verder herstellen. Maar vooral weer leren vertrouwen op het lijf en leven.
