Het is echt niet alleen maar rozengeur & manenschijn in huize Rajak/Schuld. De kankersessies eisen echt wel hun tol. Zowel fysiek als mentaal.
Als zware anti-fan van synthetische medicatie lijkt het of ik het leuk vind om de grens op te zoeken van wat mijn lichaam aankan zonder die troep. Maar “leuk” is niet de juiste bewoording. Het lichaam doet er alles aan om in balans te zijn/blijven/komen (homeostase). Dit is echt een magisch proces. Het lichaam heeft een groot zelfhelend vermogen. Kwaaltjes & klachten zijn dus eigenlijk signalen dat het lichaam niet (meer) in balans is. Deze alarmbellen, groot of klein, zijn cadeautjes die je beter zsm kan uitpakken. Dit uitpakken betekent veelal: onthaasten, luisteren & terug naar de basis (voeding-slaap-sport-stress, zomaar wat domeinen waar vaak werk aan de winkel ligt).
Tijdens mijn chemo krijg ik ook medicatie om de bijwerkingen tegen te gaan. Maar die medicatie zorgt er ook voor dat ik onvoldoende kan horen wat mijn lichaam probeert te zeggen (schreeuwen eigenlijk), namelijk rusten, herstellen & voeden.
En zo ging ik dus structureel over mijn eigen grenzen om na een paar dagen alsnog in te storten.
Daarom dacht ik dat het deze week wel een goed idee zou zijn om die medicatie eens na 1 dag al te stoppen om te kijken wat er zou gebeuren…
…
…
Top idee…
…
…
Kleine inspanning kostte al veel energie, eten deed ik liever niet, weeïg net niet misselijk gevoel & moe, heeeel erg moe. Kortom, geen feestje.
Maar toch sterkte mij dit juist allemaal. Want, de dagen waren minder donker dan voorheen, mijn darmen deden hun werk zoals het hoorde én ik had geen nachtmerries. En above all, ik gaf veel meer toe aan het “niet oké voelen” zonder te zwelgen.
Kortom, misschien toch wel genoeg reden voor een klein feestje.
Welke alarmbel negeer jij al enige tijd? Pak het cadeautje uit en probeer dankbaar te zijn voor wat je lichaam je probeert te vertellen ❤️.
