En zo zijn we alweer (bijna) een week verder. Een week met veel lichtpuntjes.
Maandagochtend ben ik al vroeg geopereerd. En daarmee zijn hopelijk de laatste restanten van mr Fucker & Sons dan echt naar de eeuwige jachtvelden (donderdag hoor ik de uitslag) gestuurd. De chirurg was tevreden, dan ben ik dat ook. En hoe.
Want die maandag om 13:00u zat ik alweer in de achtertuin te genieten van de eerste lentedag (midden in freakin’ februari). Wat een cadeau om mijn lijf meteen bloot te kunnen stellen aan alle gezondheidsvoordelen die moeder aarde, in dit geval de zon, ons biedt. Ik voelde de batterij bijna letterlijk opladen.
De dagen erna waren niet anders. Echte pijn bleef uit. Wel is mijn linkerarm stijf en ietwat verdoofd. Wat een cadeau.
Naast de heerlijke zon, werd ik overstelpt met liefde van jullie. Wat een rijkdom. ❤️
Maar het was niet alleen maar kumbaya. Er is weefsel verwijderd uit mijn linkerborst (en oksel), en dat is meer dan ik dacht. Waar ik eerste een mooie handvol(…) had, is het nu nog een kinderhand. Ik moet opnieuw kennismaken met mijn eigen lichaam. Dat is confronterend, emotioneel, rauw & rouw. Het mag er allemaal zijn.
Nu aan het einde van week 1 kan ik met meer compassie naar mijn veranderde lichaam kijken. Voel ik kracht als ik de littekens mooi zie herstellen. Wat is mijn lichaam toch sterk, wat doet ze het goed. Hallo lichaam, ik ben Jill, aangenaam kennis te maken. Of zoals Joey uit friends zou zeggen: How you doin’?!
Ps. De zon werkt als pokon voor mijn donshaartjes, yes de uilskuikenlook ga ik rocken! 💪🏾
