Een gevoel van weemoed treft mij deze vrijdag. De afgelopen 4 maanden stonden namelijk in het teken van chemo. In het bijzonder de vrijdagen. Nagenoeg elke vrijdag zat ik met mijn goede gedrag in de stoel om weer een “fijne” priksessie te ondergaan.
Alles op alles heb ik eraan gedaan om hier zo sterk mogelijk doorheen te komen en Mr Fucker & Sons naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Met succes! De MRI liet niks meer zien, ik was “kankervrij”!
Een week van minifeestjes volgde. Het leven moet immers gevierd worden!
Vandaag, vrijdag, zit ik op de bank en hoef ik even helemaal niks.
En dat is onwennig, al die maanden “dansen” om de kanker te bestrijden maakt dat je continue in actiestand staat. Niks doen voelt als stilstand, en stilstand voelt als achteruitgang.
Maar “gelukkig”, ik ben er nog niet. Sterker nog, ik ben er nog lang niet. Ik ben dansend naar de top geklommen, heb genoten van het uitzicht, maar nu moet ik in de steigers en voorzichtig abseilend naar beneden. En dat vind ik eigenlijk nog best wel heel erg enorm spannend. Om meerdere redenen dan 1.
Fucker & Sons zijn weliswaar weg, maar kankervrij ben ik nog allerminst. Hun embryo’s kunnen namelijk nog ergens in mijn lijf rondzwemmen. Ofwel, de MRI kan niet zien of er op celniveau nog een kankercel zit.
Daarom staat er over 2 weken een operatie gepland waarbij ze het weefsel weghalen op de plek waar eerst de tumoren zaten. Dit weefsel gaat naar het lab waar wordt gekeken of er nog kankercellen zijn.
Pas dan ben ik echt kankervrij. (Mochten ze nog wel kankercellen vinden dan krijg ik alsnog een vorm van chemo, hiephoi). Oh nee, toch niet, want dan volgt nog 3 weken lang elke dag naar Utrecht rijden voor bestraling om zeker te weten dat er geen kankercel gemist is.
Pas dan ben ik echt kankervrij. Oh nee, toch niet, want naast chemo kreeg ik ook immuuntherapie die mijn soort tumor in de kiem smoort. Deze loopt als een rode draad door alle behandelingen heen.
Maar als deze is afgerond, dán kan echt de vlag uit. Maar eigenlijk nog niet. Dan blijf ik onder controle en pas na 5 jaar kan ik echt van de dansvloer af.
Kortom, de dansmarathon duurt nog wel even voort. Dansen jullie nog mee?
